ทำไมกาถูกสาป


นานมาแล้ว เมื่อยังมีสวรรค์และโลกใหม่ๆ ในโลกนี้มี 4 ฤดู คือ ฤดูใบไม่ผลิ ฤดูร้อน ฤดูใบไม้ร่วง และฤดูหนาว มีพืชที่เป็นอาหารหลักคือ ข้าว ข้าวสาลี ถั่ว และผลไม้ต่างๆ มนุษย์ก็มีความสุขสบายพอสมควร แต่มนุษย์ก็ยังอยากให้สบายยิ่งกว่านี้ จึงช่วยกันทำขนมเปี๊ยะด้วยแป้งข้าวสาลี น้ำผึ้ง เนย นม แล้วมนุษย์ให้กานำขนมเปี๊ยะอร่อยนี้ไปถวายเทพแห่งสวรรค์ และบอกกาว่าใหทูลกษัตริย์แห่งสวรรค์ว่าพวกเราขอพร 5  อย่าง คือ หนึ่งขอให้ฤดูทั้งหมดเป็นฤดูใบไม้ผลอย่างเดียว ต้นไม้ ผลไม้ ดอกไม้ จะได้ออกดอกสะพรั่งตลอดปี สองขออย่าให้มนุษย์ต้องเจ็บป่วยเพราะการเปลี่ยนฤดู สามขอให้พืชที่ขึ้นอยู่นี้ขึ้นใหม่เองทุกปีโดยไม่ต้องปลูกใหม่ สี่ขออย่าให้มีน้ำท่วม พายุ ห้าขอให้ทุกคนเสมอภาคกันหมด ไม่มีคนรวย คนจน และกำชับกาให้เทพว่าขนมเปี๊ยะนี้ ถ้าจะให้ร้อนควรนึ่งไม่ใช้วิธีปิ้ง
การีบบินไปเฝ้ากษัตริย์แห่งสวรรค์ ถวายขนมเปี๊ยะโดยลืมบอกวิธีทำให้ร้อน กษัตริย์แห่งสวรรค์ได้ชิมขนมเปี๊ยะอร่อยก็ชอบพระทัยมาก เมื่อกาแจ้งถึงพรทั้งห้าที่มนุษย์ขอ กษัตริย์แห่งสวรรค์ก็ประทานพรให้ทั้งหมดแต่สั่งกาว่า กาต้องรีบบินตรงไปพบมนุษย์ พอกาประกาศพรก็จะได้ตามนั้น เพราะฉะนั้นกาจะต้องไม่แวะที่ใดเลย ให้ตรงไปพบมนุษย์ทันที กาก็รับคำ แต่พอบินๆไปกาเผลอหยึดพักเกาะที่ยอดหินบนภูเขา หินทักทายว่า “สวัสดีพี่กา ทำไมหน้าตามีความสุข ได้กินขนมของมนุษย์มาหรือ?” กานึกได้ว่าไม่ควรพูดอะไรจึงส่ายหน้าไม่ตอบ หินรู้สึกน้อยใจจึงต่อว่า “แหม พี่กาทำหยิ่ง ไม่ยอมพูดกับฉันเพราะเห็นฉันยากจนไม่มีบ้านไม่มีเสื้อผ้าใช้ไหม” กาเผลอตัวจึงตอบว่า “นี่น้องหินไม่มีเสื้อผ้าใส่คงจะหนาวมากซีตอนฤดูหนาว ฉันได้พรจากสวรรค์เพราะฉะนั้นไม่ว่าอากาศฤดูไหนจะเป็นอย่างไร เจ้าก็จะไม่รู้สึกร้อนหนาวเป็นหวัดหรือป่วย” ตั้งแต่นั้นมาหินก็ไม่รู้สึกร้อนหนาวและเจ็บป่วย
กาบินต่อไปอีกพักใหญ่ก็เผลอตัวไปเกาะที่ยอดไม้ ต้นไม้ก็ทักทายว่า “สวัสดีพี่กา ดูมีความสุขเชียวนะ คงได้อาหารของมนุษย์มาแล้วซี” กาก็ส่ายหัวไม่ยอมพูด ต้นไม้เสียใจที่กาไม่พูดด้วยจึงตัดพ้อว่า “พี่กาไม่พูดกับฉัน ดูถูกว่าฉันอายุสั้นใช่ไหม เพราะถึงฤดูหนาวฉันก็ต้องตายแล้วต้องปลูกใหม่อีก” กาอดรนทนไม่ได้จึงบอกว่า “เอาเถอะ ฉันจะให้พรเจ้า ต่อไปนี้จะมีอายุยืนออกลูกออกผลทุกปี ปลูกหนเดียวแล้วก็อยู่ไปตลอด” ปกติต้นไม้จะมีลักษณะเหมือนต้นข้าว ต้องปลูกใหม่ทุกปี เมื่อได้พรจากกา ต้นไม้ก็มีอายุยืนออกลูกออกผลทุกปี

เมื่อกาบินมาถึงที่อยู่ของมนุษย์ ก็นึกได้ว่าพรที่สำคัญได้ให้กับก้อนหินและต้นไม้ไปแล้ว กาจึงบอกกับมนุษย์ว่า กษัตริย์แห่งสวรรค์ไม่ประทานพรมาให้เพราะที่อยู่อย่างนี้ก็ดีแล้ว มนุษย์ก็รู้สึกเสียใจมาก
ฝ่ายกษัตริย์แห่งสวรรค์ต้องการจะเสวยขนมเปี๊ยะร้อนๆ จึงนำขนมไปปิ้ง ขนมก็ละลายหายหมด กษัตริย์แห่งสวรรค์กริ้วมาก จึงสั่งให้เทพแห่งข้าว ข้าวสาลี และถั่วให้ไปนำพืชผลกลับขึ้นสวรรค์ เทพทั้งสามจึงลงไปรูดเมล็ดข้าว ข้าวสาลี และถั่วออก ฝูงนกรีบมาขอเทพทั้งสามว่าอย่ารูดไปหมด ขอให้เหลือเป็นอาหารบ้าง และฝูงนกก็เล่าให้เทพฟังถึงเรื่องของกา เทพทั้งสามจึงเหลือเมล็ดข้าว ข้าวสาลี และถั่วไว้ตามยอดๆ เมื่อเทพทั้งสามกลับไปสวรรค์และทูลเรื่องราวทั้งหมดให้กษัตริย์แห่งสวรรค์ทราบ กษัตริย์แห่งสวรรค์จึงสาปกาให้ไม่มีรังในฤดูหนาว ขนร่วงตลอดเวลา ก่อนสว่างจะตกจากต้นไม้เก้าครั้ง และมนุษย์จะถือว่ากาเป็นสัตว์นำโชคร้าย

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s