เหตุที่สุนัขมาอยู่กับมนุษย์

นานมาแล้ว หมาไนและสุนัขเป็นพี่น้องกันและอยู่ด้วยกัน พอตกเย็นก็จะกลับบ้านแบ่งอาหารที่หาได้สู่กันกิน
คืนวันหนึ่ง ทั้งสองได้กลับมาโดยไม่มีอะไรเลย ต่างรู้สึกหิวเต็มที่ ซ้ำร้ายลมหนาวพัดมาอีก สัตว์ทั้งสองไม่อาจจะหาสิ่งใดมาป้องกันลมได้
“อนิจจา” สุนัขพูดขั้น “หิวเหลือเกิน แต่มันยิ่งร้ายมากขึ้นที่ทั้งหิวและหนาวขึ้นมาพร้อมๆกัน”
“นอนหลับเสียก็แล้วกัน!” หมาไนแนะนำ “พรุ่งนี้เช้าเราค่อยออกไปล่าสัตว์กันใหม่ บางทีจะจับลูกกวางได้สักตัว เหมือนอย่างที่เราเกือบจับได้ในวันนี้”
แต่สุนัขนอนไม่หลับ ท้องของมันร้องและฟันก็กระทบกัน ขนของมันบางให้ความอบอุ่นได้น้อยกว่าขนของหมาไน ขณะที่สุนัขนอนอยู่นั้น ตาของมันเบิกโพลงจ้องจับอยู่ที่จุดแดงๆที่อยู่ข้างหน้า
“หมาไน!” สุนัขเรียก “นั่นแสงอะไรน่ะ?”
“นั่นเป็นหมู่บ้าน แสงแดงๆ นั่นก็ไฟไงล่ะ?” หมาไนอธิบาย
“ไฟทำให้อบอุ่น!” สุนัขพูด “แกจะไม่ไปเอามาให้ฉันสักหน่อยรึ? แกกล้ากว่าฉันนี่!”
“ไม่ละ!” หมาในปฏิเสธ “แกไปเอาด้วยตนเองซิ! ถ้าแกต้องการ มันเป็นความคิดของแกเองนี่!”
แต่สุนัขกลัวมนุษย์ มันขดตัวให้เล็กลงไปอีก เพื่อจะได้อบอุ่นขึ้น ขณะที่มันนอนอยู่นั้น มันก็คิดว่าบางทีคนในหมู่บ้านนั้นจะกำลังกินอาหารอยู่ก็ได้ เขาอาจจะทิ้งกระดูกกองไว้บนดิน มันอาจจะย่องเข้าไปขโมยเอามากินได้ เมื่อมันคิดเช่นนี้ก็ยิ่งทำให้มันหิวยิ่งขึ้นทุกที ความหิวทำให้มันลืมความกลัวและพูดกับหมาใน อย่างกล้าหาญว่า
“ฉันทนหนาวอยู่ที่นี่ต่อไปไม่ได้แล้วละ! ฉันจะเข้าไปที่หมู่บ้านจะพยายามเอาไฟมาให้ได้ บางทีฉันอาจจะเอากระดูกมาเผื่อแกด้วย ถ้าฉันกลับมาช้าก็เรียกฉัน ฉันอาจจะตามหาแกไม่ถูกก็ได้”
เมื่อพูดแล้วสุนัขก็วิ่งตรงไปยังแสงไฟในในหมู่บ้าน และเมื่อใกล้จะถึงก็วิ่งช้าลง แล้วค่อยๆคลานเอาท้องแนบดินเพื่อไม่ให้ใครได้ยินเสียง มันคลานใกล้กองไฟเข้าไปทุกทีๆ จมูกของมันฟุดฟิดเมื่อได้กลิ่นอาหารที่ยังลอยอบอวลอยู่ ขณะที่มันเข้าไปใกล้กองไฟที่อยู่ตรงประตูกระท่อมนั้น ไก่ที่อยู่ใกล้ๆพากันร้องด้วยความตกใจเหตุที่สุนัขมาอยู่กับมนุษย์ คนที่อยู่ในกระท่อมโผล่ออกมา ยกหอกเงื้อง่าพลางพูดว่า
“แกจะทำอะไร? เจ้าหมาขี้ขโมย”
“ได้โปรดเถิด อย่าฆ่าฉันเลย!” สุนัขขอร้อง “ฉันไม่ได้มาทำความเดือดร้อนให้ใครหรอก ฉันต้องการมาขอความอบอุ่นจากไฟของท่านที่กำลังจะดับหน่อยเดียวเท่านั้น ขอโปรดอนุญาตให้ฉันได้นอนที่นี่ให้อบอุ่นสักหน่อยเถิด แล้วฉันก็จะเข้าป่าไปไม่ทำความยุ่งยากให้ท่านอีก”
อาการของสุนัขดูหนาวจริงๆ ชายคนนั้นมีความกรุณาไม่อาจจะขับไล่สุนัขไปได้ เขาวางหอกลงแล้วพูดว่า
“ดีละ! ถ้าเจ้าสัญญาว่าจะไม่ทำอันตรายใครๆในหมู่บ้านนี้ ข้าก็จะให้เจ้านอนข้างกองไฟนี้ได้ แต่เมื่อเจ้าอบอุ่นหายหนาวแล้ว เจ้าต้องกลับเข้าป่าไปนะ!”
สุนัขขอบคุณในความกรุณาของชายผู้นั้น แล้วล้มตัวลงนอนข้างๆกองไฟ ซึ่งชายผู้นั้นได้เติมฟืนเข้าไปอีกทำให้ไฟลุกโชน ตอนนี้สุนัขค่อยสบายขึ้น และที่ใต้จมูกของมันมีกระดูกกองอยู่ มันแทะกระดูกเหล่านั้นอย่างเป็นสุขไม่พะวงถึงอะไรทั้งสิ้น
แต่แล้วก็มีเสียงร้องถามมาจากในกระท่อมว่า
“ยังไม่หายหนาวอีกรึ?”
“ยัง!” สุนัขตอบเมื่อมองเห็นกระดูกอีกชิ้นหนึ่งใกล้ๆ มันอยากจะเคี้ยวกินอีก
“งั้นข้าจะให้เจ้าอยู่ต่อไปอีกหน่อย!” ชายนั้นพูดขึ้น ต่อจากนั้นก็มีแต่ความเงียบ นอกจากจะมีเสียงฟันกระทบกับกระดูกเท่านั้น”
“ยังไม่อุ่นอีกหรือ?” ชายผู้นั้นถามอีก
แต่สุนัขคิดว่ามันไม่สบายเลยที่จะนอนหนาวในป่า มันจึงกระเถิบใกล้กองไฟเข้าไปอีก แล้วมันก็ขอร้องว่า
“ขอให้ฉันพักอีกสักหน่อยเถอะ!”
สักครู่หนึ่งผ่านไป ไม่มีเสียงชายผู้นั้นถามออกมาอีก เพราะทั้งเขาและสุนัขต่างก็หลับไปด้วยกัน
“เจ้าต้องหายหนาวหนาวแล้วล่ะครั้งนี้!” ชายผู้นั้นพูด เมื่อตื่นขึ้นมาตอนเช้า แล้วก้าวออกมานอกกระท่อม
สุนัขได้ตัดสินใจแล้วว่า ความซื่อสัตย์เป็นนโยบายที่ดีที่สุด มันจึงมองตาของชายนั้นแล้วพูดว่า
“ถูกแล้ว! ฉันอบอุ่นขึ้น แต่ฉันไม่ต้องการกลับเข้าไปในป่า เพราะที่นั่นฉันต้องพบกับความหนาวและหิวบ่อยๆ ถ้าท่านยอมให้ฉันได้พักอยู่กับท่านในหมู่บ้าน ฉันจะสอนให้ท่านรู้ถึงความฉลาดของสัตว์ป่า ซึ่งท่านสามารถจับมันมาทำเป็นอาหารได้และฉันสัญญากับท่านว่า ฉันไม่เหมือนกับหมาในหรอก ฉันจะไม่ขโมยแพะและลูกไก่ของท่าน ฉันขอแต่เพียงอยู่ข้างๆกองไฟ และได้กินอาหารที่เหลือของท่านเท่านั้น”
ชายผู้นั้นมองเข้าไปในดวงตาของสุนัข และรู้ว่ามันได้พูดความจริง
“ดีมาก!” เขาตอบ “ถ้าเจ้าสัญญาที่จะช่วยเหลือและเชื่อฟังข้า ข้าก็จะให้ความอบอุ่นและอาหารแก่เจ้า”
ตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา สุนัขก็ได้อาศัยอยู่กับมนุษย์ แต่เมื่อตกกลางคืน จะได้ยินเสียงหมาในเห่าหอน “โบ! โบ!” ดังมาจากในป่า แสดงว่าหมาในกำลังร้องเรียกสุนัขน้องชายของมัน ให้กลับไปพร้อมด้วยไฟและกระดูกซึ่งสุนัขรับอาสาจะหาไปให้มัน แต่สุนัขไม่เคยตอบเสียงร้องเรียกนั้นเลย ส่วนหมาไนก็คงท่องเที่ยวอยู่ในป่าตามลำพัง

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s