เรื่องผีปกกะโหล้งจำแลง

 

นานมาแล้ว มีหมู่บ้านหนึ่งอยู่ใกล้ป่า ชาวบ้านมีอาชีพทำนาทำไร่กับหาของป่ามาขาย เมื่อถึงฤดูทำนา ชาวบ้านจะไปทำห้างนาอยู่เพื่อดูแลวัวควาย และดูแลไร่นาด้วย ห้างนี้เป็น (เพิงในท้องทุ่ง) โรงเรือนเล็ก ๆ พักอาศัยอยู่ได้เพียงคนเดียว

มีครอบครัวหนึ่ง มีแม่กับลูกสาวได้ออกไปทำนา ปีนั้นฝนตกมาก ทั้งสองรีบไถนาเพราะอยากให้เสร็จเร็ว แต่เมื่อยังไถนาไม่เสร็จ แม่จึงบอกให้ลูกสาวนอนเฝ้าห้าง เพื่อจะได้ลงมาไถนาในตอนเช้าๆ ลูกสาวก็นอนเฝ้าห้างอยู่หลายคืน แม้ไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่นางก็ไม่สบายใจ เพราะเป็น ผู้หญิงมาอยู่ห้างนาคนเดียว

คืนหนึ่ง ลูกสาวได้ยินเสียงคนดีดเพียะมาแต่ไกล นางก็ดีใจ (พิณเปี๊ยะ) คิดว่าคงจะมีหนุ่มที่กลับจากเที่ยวเกี้ยวสาวผ่านมา เสียงดีดเพียะนั้นใกล้เข้ามา นางก็เห็นว่าคนดีดนั้นไม่ใช่คนหนุ่มที่มาเที่ยวสาวเสียแล้ว เพราะเห็นได้ชัดว่าเป็นคนแก่ผมยาวรุงรังหน้าตาน่ากลัว

ขณะที่นางตกใจอยู่นั้น ก็ได้ยินเสียงถามว่า “โก้ง โก้ง สาวนอนโท่งหลับแล้วคา” นางแข็งใจตอบว่า “ยังบ่หลับเจ้า ปู่เจ้า”

ชายคนนั้นก็ถามต่อไปอีกว่า “โก้งเพียะเปนโก้งอะหยัง”แล้วก็ยกกะโหลกเพียะให้ดู สาวนั้นก็ตอบว่า (กะโหลก) “โก้งเงินโก้งฅำเจ้า ปู่เจ้า”

ชายคนนั้นก็ชี้คันเพียะแล้วถามว่า “หลักเพียะเปนหลักอะหยัง” หญิงคนนั้นก็บอกว่า “เปนหลักเงินหลักฅำเจ้า ปู่เจ้า”

ชายคนนั้นก็ถามอีกว่า “สายเพียะเปนสายอะหยัง” หญิงคนนั้นก็บอกว่า “สายเงินสายฅำเจ้า”

ชายคนนั้นก็ยกเพียะให้ดู แล้วถามว่า “เลาเพียะเปนเลาอะหยัง” หญิงสาวก็ตอบด้วยใจสั่นระทึกว่า “เลาเงินเลาฅำเจ้า ปู่เจ้า” (ลำเงินลำทองค่ะปู่)

เมื่อชายแก่เห็นหญิงสาวพูดไพเราะอย่างนั้นก็ชอบใจจึงเดินดีดเพียะเข้าป่าไป หญิงสาวจึงปิดห้างนาแล้วล้มตัวลงนอน เมื่อนางตื่นขึ้นในตอนเช้ามาก็ตกใจเพราะนอกห้างนานั้นมีโอ่งวางอยู่ เมื่อนางเปิดโอ่งดู นางก็แทบตกใจตายเพราะมีเงินทองบรรจุอยู่เกือบเต็มโอ่ง

หลังจากนั้นไม่นาน ข่าวการได้เงินทองจากผีปกกะโหล้งก็แพร่ไปทั้งหมู่บ้าน หญิงหม้ายอีกคนหนึ่งอยากได้เงินทองอย่างนั้นบ้าง จึงให้ลูกสาวไปนอนห้างและได้พบผีปกกะโหล้งอีกเหมือนกัน ผีก็ถามหญิงคนนั้นว่า “นอนแล้วยัง” แต่หญิงสาวคนนี้มีนิสัยก้าวร้าวจึงตอบว่า”ยังบ่นอนเทื่อ” ผีถามว่า “โก้งเพียะ เปนโก้งอะหยัง” นางก็ตอบว่า “เปนกะโหล้งหัวฅน” ผีถามว่า “หลักเพียะเปนหลักอะหยัง” นางก็ตอบว่า “เปนนิ้วมือฅนนะก่า” ผีก็ถามอีกว่า “สายเพียะเปนสายอะหยัง” นางก็ตอบด้วยความรำคาญว่า”ก็เปนเอนฅนนะก่า” (เส้นเอ็นของคนนะซี) ผีก็ถามอีกว่า”เลาเพียะเปนเลา อะหยัง” นางเห็นผีถามเช่นนั้นก็หงุดหงิด จึงพูดออกไปดังๆ ว่า “ค็เปนกระดูกฅนนะก่า ไพเทิอะลุง ฃ่ามาถามอะหยังแถมเทิอะ ข้าบ่ฃากฟัง” ผีปกกะโหล้งชราก็เดินดีดเพียะเข้าป่าไป

รุ่งเช้า เมื่อแม่ของหญิงคนนั้นเอาอาหารไปให้ลูกสาว ก็พบว่าลูกสาวของนางนั้นได้ถูกสัตว์ร้ายกัดตายเสียแล้ว หน้าตาและร่างกายมีแผลเหวอะหวะ จำเกือบไม่ได้

โลกล้านนา.  (2554). นิทานเรื่องผีปกกะโหล้งจำแลง.  เข้าถึงได้จาก

http://www.lannaworld.com/story/tales/ghstpkl.htm (วันที่ค้นข้อมูล :30

มิถุนายน 2554)

Advertisements

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s