เทพนิยายรัสเซีย : ฟาเธอร์ ฟรอสต์ เทพารักษ์แห่งความหนาวเหน็บ

ณ ดินแดนที่แสนห่างไกลแห่งหนึ่งในรัสเซีย หญิงคนหนึ่งอาศัยอยู่กับลูกสาวแท้ๆของเธอเองและลูกเลี้ยงผู้หญิงอีกหนึ่งคน
ลูกสาวของเธอเป็นที่รักใคร่ ไม่ว่าลูกคนนี้จะทำอะไร แม่ของเธอจะเป็นคนแรกที่เอ่ยปากชมและโอบกอดด้วยความรักใคร่ทุกครั้งไป ผิดกับลูกเลี้ยงที่ไม่ค่อยจะได้รับคำชมสักเท่าใด แม้เธอจะเป็นเด็กหญิงที่อ่อนโยนและมีจิตใจดี แต่รางวัลที่เธอได้รับกลับมีเพียงคำตำหนิติเตียน จะทำอย่างไรได้? ลมพัดยังรู้หยุด แต่ผู้หญิงใจร้ายคนนี้ไม่รู้ว่าจะหยุดความใจดำของเธอได้อย่างไร
แล้วในวันที่แสนเหน็บหนาววันหนึ่ง แม่เลี้ยงผู้นี้จึงบอกกับสามีของเธอว่า “นี่ ตาแก่ พาลูกสาวของแกออกไปให้พ้นหูพ้นตาฉันเสียทีเถิด แล้วก็ไม่ใช่พาหล่อนไปอยู่ในกระท่อมอันแสนอบอุ่นของพวกพ้องของแกล่ะ พาหล่อนไปทิ้งไว้ในทุ่งอันกว้างใหญ่ ทุ่งที่ปกคลุมไปด้วยเกล็ดน้ำแข็ง”
พ่อผู้แก่ชราเศร้าโศกเสียใจและเริ่มร้องให้ แต่ต้องจำใจพาเด็กสาวขึ้นบนเลื่อนหิมะ เขาอยากนำหนังแกะมาปกคลุมตัวเธอไว้เพื่อป้องกันเธอจากความหนาว แต่เขาทำเช่นนั้นไม่ได้ เพราะกลัวภรรยาที่กำลังเฝ้ามองอยู่ที่หน้าต่าง แล้วเขาจึงขับเลื่อนพาลูกสาวผู้อ่อนหวานออกเดินทางสู่ทุ่งกว้าง เขาขับพาเธอไปใกล้ๆกับชายป่า จากนั้นจึงปล่อยเธอทิ้งไว้ที่นั่นแล้วขับเลื่อนจากมาอย่างรวดเร็ว เขาเป็นคนดีและไม่อยากเห็นลูกสาวของตนเองตายต่อหน้าต่อตา
สาวน้อยผู้แสนอ่อนหวานถกทิ้งอยู่เพียงลำพัง หัวใจของเธอแตกสลายและตกอยู่ในคามหวาดกลัว เธอสวดมนต์ทุกบทที่เธอรู้จัก สวดซ้ำแล้วซ้ำเล่าด้วยความศรัทธาอันแรงกล้า
ฟาเธอร์ฟรอสต์ เจ้าแห่งเกล็ดน้ำแข็งผู้เปี่ยมด้วยฤทธานุภาพและเป็นใหญ่ในสถานที่แห่งนั้นได้ปรากฏตัวขึ้น เจาสวมเสื้อผ้าขนสัตว์ มีเคราสีขาวยาวเหยียด บนศีรษะที่ขาวโพลนมีมงกุฎสว่างสุกใส เขาขยับเข้ามาใกล้พร้อมกับมองไปที่อาคันตุกะผู้แสนงดงาม แล้วจึงเอ่ยถามว่า
“เธอรู้จักฉันไหม? ฉัน ฟรอสต์จมูกแดงไงล่ะ”
“ยินดีค่ะ ฟาเธอร์ฟรอสต์” เด็กสาวตัวน้อยตอบอย่างอ่อนโยน “ฉันหวังว่าพระเจ้าของเราที่สวรรค์เบื้องบนส่งท่านลงมาเพื่อดวงวิญญาณเปื้อนบาปของฉัน”
“เธอสบายกายดีอยู่หรือไม่ สาวน้อยผู้แสนอ่อนหวาน?” ฟรอสต์ถามอีกครั้ง เขารู้สึกชื่อชมกับบุคลิกที่อ่อนโยนและมารยาทอันงดงามของเด็กสาว
“ฉันสบายดี” สาวน้อยตอบ แต่ความจริงเธอแทบไม่มีแรงหายใจเนื่องจากความหนาวเหน็บ
แล้ว ฟาเธอร์ ฟรอสต์ ผู้สดชื่นและหลักแหลมยังคงทำให้น้ำค้างที่เกาะตามกิ่งไม้กลายเป็นน้ำแข็ง อากาศเย็นยะเยือกเต็มที่ แต่สาวน้อยผู้มีจิตใจงดงามยังคงพูดซ้ำๆอยู่เช่นเดิม
“ฉันยังสบายดีเป็นที่สุด ฟาเธอร์ฟรอสต์ ที่รัก”
แต่ว่าฟรอสต์รู้ดีถึงคามเปราะบางของมนุษย์ เขารู้ดีว่ามคนเพียงหยิบมือที่มีจิตใจงดงามและเต็มไปด้วยความเมตตากรุณา และเขายังรู้ว่าไม่มีใครสามารถทานทนต่อพลังแห่งความหนาวเหน็บของฟรอสต์ เจ้าแห่งฤดูหนาวได้
จิตใจที่งดงามของเด็กหญิงผู้แสนอ่อนโยนได้สร้างความประทับใจให้กับผู้เฒ่าฟรอสต์อย่างมาก เขาตัดสินใจปฏิบัติต่อเธอในแบบที่ต่างไปจากคนอื่นๆ โดยมอบหีบสมบัติใบใหญ่และหนักอึ้ง ภายในบรรจุสิ่งของที่สวยงดงามเอาไว้มากมาย เขามอบเสื้อคลุมแบบ “ชูบา” ที่เดินขอบด้วยขนสัตว์สูงค่า เขาให้ผ้านวมที่ทำจากผ้าไหม ซึ่งเบาดุจขนนกและอบอุ่นเหมือนอยู่บนตักแม่ เธอได้กลายเป็นเด็กสาวผู้ร่ำรวย ได้รับภูษาอาภรณ์ชั้นเลิศมากมาย! และนอกเหนือจากทั้งหมดนี้แล้ว ผู้เฒ่าฟรอสต์ยังได้ให้ชุดยาวแบบ “ซาราฟาน” สีน้ำเงินที่ประดับประดาด้วยเงินและไข่มุก เมื่อเด็กสาวสวมชุดยาวชุดนั้น เธอได้กลายเป็นหญิงสาวแสนสวยจนพระอาทิตย์ยังต้องยิ้มให้กับเธอ
ฝ่ายแม่เลี้ยงยังคงง่วนอยู่กับการอบแพนเค้กอยู่ในห้องครัวเพื่อเป็นอาหารเลี้ยงนักบวชและรับรองเพื่อนๆ ตามธรรมเนียมปฏิบัติภายหลังเสร็จสิ้นพิธีศพ
“เอาละ ตาแก่” หญิงผู้เป็นภรรยาพูดกับสามีของเธอ “กลับไปที่ทุ่งก้างนั่นแล้วนำศพลูกสาวของแกมาได้แล้ว เราจะได้ฝังศพหล่อนกันเสียที”
ชายแก่ออกเดินทางไป แต่หมาน้อยที่อยู่ตรงมุมบ้านกระดิกหางแล้วพูดว่า
“โฮ่งโฮ่ง! โฮ่งโฮ่ง! ลูกสาวของพ่อเฒ่ากำลังกลับมาที่บ้าน เธอสวยและสุขสำราญอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ส่วนลูกสาวของแม่เฒ่าก็ยังคงใจร้ายไม่เปลี่ยนแปลง”
“อยู่เฉยๆเถอะ เจ้าสัตว์เดรัจฉานจอมโง่” แม่เลี้ยงตะคอกแล้วตีเจ้าหมาตัวน้อย
“เอ้า เอาแพนเค้กนี่ไป กินแล้วจงพูดว่า ‘อีกไม่นานลูกสาวแม่เฒ่าก็จะได้แต่งงาน และอีกไม่นานลูกสาวของพ่อเฒ่าก็จะลงหลุม’”
เจ้าหมากินแพนเค้กแล้วเริ่มพูดอีกครั้ง
“โฮ่งโฮ่ง! โฮ่งโฮ่ง! ลูกสาวของพ่อเฒ่ากำลังกลับบ้าน เธอร่ำรวยและสุขใจอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ส่วนลูกสาวของแม่เฒ่าก็ยังคงวนเวียนอยู่ที่เดิม ไร้เสน่ห์และใจดำเหมือนเคย”
หญิงแก่โกรธแค้นเจ้าหมาเป็นฟืนเป็นไฟ แต่ไม่ว่าจะให้แพนเค้กหรือตีมันอีกกี่ครั้งกี่หน เจ้าหมาก็พูดเหมือนเช่นเดิมซ้ำแล้วซ้ำเล่า
มีคนเปิดประตูรั้วเข้ามาพร้อมเสียงหัวเราะพูดคุยกันอยู่ข้างนอก หญิงชรามองไปรอบๆแล้วนั่งลงด้วยความประหลาดใจ ลูกเลี้ยงสาวที่เห็นอยู่ตรงหน้างดงามดั่งเจ้าหญิง ดูสดใสและมีความสุขอยู่ในเสื้อผ้าที่ช่างแสนงดงามเป็นที่สุด ด้านหลังของเธอมีบิดาเฒ่าในเสื้อผ้าราคาแพงกำลังพยายามยกหีบสมบัติที่หนักอึ้งด้วยแรงน้อยนิดเท่าที่มี
“ตาแก่!” แม่เลี้ยงเรียกด้วยใจร้อนรน “จงนำม้าที่ดีที่สุดมาเทียมเลื่อนหิมะที่ดีที่สุดของเรา แล้วพาลูกสาวของฉันไปส่งที่แห่งเดียวกันในทุ่งกว้างผืนนั้น”
ชายชราทำตามเหมือนเคย และพาลูกเลี้ยงของเขาไปส่งยังที่ที่เดียวกัน จากนั้นจึงทิ้งเธอไว้เพียงลำพัง
ผู้เฒ่าฟรอสต์ยังคงอยู่ที่นั่น เขามองหาอาคันตุกะคนใหม่ของเขา
“เธอสบายกายดีอยู่หรือไม่ สาวสวย?” เจ้าที่จมูกแดงเอ่ยถาม
“อย่ามายุ่งกับข้า” เด็กสาวตอบอย่างเกรี้ยวกราด “ไม่เห็นหรืออย่างไรว่ามือเท้าของข้าจะแข็งเกร็งไปหมดแล้วเพราะความหนาวเหน็บ?”
ฟรอสต์ยังคงทำให้น้ำค้างแข็งเป็นเกล็ดต่อไปพร้อมกับคอยถามอยู่นานพอสมควร แต่ไม่เคยได้คำตอบที่สุภาพแม้แต่น้อย จนเขาโกรธจัดและสร้างความหนาวเหน็บจนเด็กสาวแข็งตาย
“ตาแก่ ไปรับลูกสาวฉันกลับมาได้แล้ว นำม้าที่ดีที่สุดของเราออกไป ระวังอย่าให้เลื่อนพลิกคว่ำเสียล่ะ แล้วก็อย่าทำหีบสมบัติหายด้วย”
แต่เจ้าหมาน้อยที่อยู่ตรงมุมบ้านกลับพูดขึ้นว่า “โฮ่งโฮ่ง! โฮ่งโฮ่ง! อีกไม่นานลูกสาวของพ่อเฒ่าก็จะได้แต่งงาน และอีกไม่นานลูกสาวของแม่เฒ่าก็จะลงหลุม”
“อย่ามาโป้ปดกับข้าเลย เอ้า นี่เค้ก กินซะแล้วพูดว่า ‘ลูกสาวของแม่เฒ่าสวมเสื้อผ้าประดับประดาด้วยเงินทองแสนงดงาม’”
ประตูรั้วเปิดออก หญิงชรารีบวิ่งออกไปแล้วจุมพิตริมฝีปากของลูกสาวที่แข็งทื่อเพราะความหนาวเย็น นางร่ำไห้ด้วยความโศกเศร้าแต่ไม่มีใครช่วยอะไรได้ แล้วในที่สุดนางจึงสำนึกได้ว่าเป็นเพราะความร้ายกาจและความอิดฉาของตัวเองที่ทำให้ลูกของตนต้องจบชีวิตลง”

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s